Modlitwa do św. Rity w sprawach beznadziejnych – historia i praktyka

W każdej polskiej parafii, w której czci się św. Ritę, dwudziestego drugiego dnia miesiąca dzieje się to samo: kościół wypełnia się ludźmi z różami w dłoniach. Przychodzą ci, którzy już wszystkiego próbowali. Matki uzależnionych dzieci, żony po latach cichej wojny w małżeństwie, ludzie z diagnozą, która zabrała im sen. Przychodzą, bo św. Rita z Cascii jest patronką spraw beznadziejnych – a oni wiedzą, że ona rozumie, bo sama żyła w sprawie beznadziejnej przez większość życia.

Kim była św. Rita?

Margherita Lotti urodziła się około 1381 roku w Roccaporenie, małej wiosce koło Cascii w Umbrii. Od dziecka chciała wstąpić do klasztoru, ale rodzice wydali ją za mąż. Jej mąż, Paolo Mancini, był człowiekiem gwałtownym i uwikłanym w lokalne spory rodowe. Rita znosiła jego wybuchy przez osiemnaście lat – i, jak mówi tradycja, swoją cierpliwością i modlitwą doprowadziła go do nawrócenia. Niedługo potem Paolo został zamordowany w zasadzce.

To nie był koniec cierpienia. Dwóch synów Rity zapragnęło zemsty na zabójcach ojca. Matka modliła się, by Bóg raczej zabrał ich do siebie, niż pozwolił im splamić ręce krwią. Obaj zmarli na chorobę w ciągu roku, pojednani z Bogiem. Rita została sama – wdowa, bezdzietna, z rodziną męża żądną krwi.

Chciała wstąpić do klasztoru augustianek w Cascii, ale odmówiono jej trzykrotnie: klasztor przyjmował tylko dziewice, a poza tym w jego murach żyły krewne rodu, z którym rodzina Mancinich toczyła spór. Rita zrobiła wtedy coś, co dziś wydaje się niemożliwe: doprowadziła do publicznego pojednania zwaśnionych rodzin. Dopiero wtedy przyjęto ją do klasztoru. Miała około czterdziestu lat.

W zakonie przeżyła czterdzieści lat. W ostatnich piętnastu nosiła na czole ranę – jak wierzyła, cierń z korony Chrystusa, o który prosiła w modlitwie przed krucyfiksem. Zmarła 22 maja 1457 roku. Kanonizowano ją dopiero w 1900 roku.

Dlaczego „sprawy beznadziejne”?

Spójrz na jej życie: przemoc domowa, wdowieństwo, śmierć dzieci, odrzucenie przez klasztor, krwawy spór rodowy. Każda z tych spraw po ludzku była zamknięta. A jednak każda, przez wytrwałą modlitwę i cierpliwość, została przemieniona. Rita nie jest patronką spraw beznadziejnych dlatego, że robi sztuczki. Jest nią, bo sama przeszła przez beznadzieję i wyszła z niej z wiarą nienaruszoną.

Do tego dochodzą znaki z końca jej życia. Zimą, tuż przed śmiercią, poprosiła krewną o różę z ogrodu w Roccaporenie – i krewna, mimo mrozu, znalazła kwitnącą różę. Stąd róże, które do dziś święci się w jej wspomnienie.

Jak modlić się do św. Rity – krok po kroku

1. Nazwij swoją sprawę szczerze. Nie ubieraj jej w pobożne słowa. Powiedz, jak jest: „Mój syn pije”, „Nasze małżeństwo umiera”, „Boję się wyniku badań”. Rita znała takie zdania z własnego życia.

2. Odmów modlitwę do św. Rity. Możesz użyć tradycyjnego tekstu z modlitewnika lub własnych słów. Prosty wzór: „Święta Rito, patronko spraw trudnych i beznadziejnych, ty wiesz, co znaczy czekać latami na zmianę. Wstawiaj się za mną u Boga w sprawie… Uproś mi cierpliwość, gdy nic się nie zmienia, i ufność, że Bóg widzi dalej niż ja. Amen”.

3. Dodaj Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu. Święci prowadzą do Boga, nie zastępują Go.

4. Rozważ nowennę. Tradycyjna nowenna do św. Rity trwa dziewięć dni i często odmawia się ją tak, by zakończyć 22 dnia miesiąca lub 22 maja. Każdego dnia ta sama modlitwa i ta sama intencja.

5. Zrób coś w duchu Rity. Ona nie tylko się modliła – przebaczyła zabójcom męża i doprowadziła do pojednania rodzin. Zapytaj siebie: czy w mojej beznadziejnej sprawie jest ktoś, komu powinienem przebaczyć? Czy jest krok, który mogę zrobić, choć się boję?

Róże, czwartki i 22 dzień miesiąca

W wielu kościołach nabożeństwa do św. Rity odbywają się 22 dnia każdego miesiąca, często z poświęceniem róż. Wierni zabierają róże do domu, do chorych, do osób, za które się modlą. Czwartek jest tradycyjnym dniem modlitw do świętej – w Cascii nazywa się go „czwartkiem św. Rity”. Jeśli nie masz w pobliżu takiego kościoła, możesz odmawiać nowennę w domu i postawić przy obrazku jedną różę.

Czego uczy św. Rita?

Najważniejsza lekcja nie dotyczy spełnionych próśb, choć tych jest wiele. Dotyczy tego, co robimy z czasem oczekiwania. Rita nie dostała szybkich rozwiązań: na nawrócenie męża czekała osiemnaście lat, na przyjęcie do klasztoru – kilka. Jej świętość wyrosła właśnie w tym czekaniu. Kiedy więc modlisz się do niej w swojej beznadziejnej sprawie, proś nie tylko o cud. Proś o to, co ona miała: cierpliwość, która nie staje się zgorzknieniem, i przebaczenie, które otwiera drzwi, których nikt inny nie potrafi otworzyć.